Η απώλεια κατά τους πρώτους τρεις μήνες μιας ήδη εγκατεστημένης εγμυμοσύνης είναι αρκετά συχνό φαινόμενο. Υπολογίζεται ότι περίπου 15 στις 100 έγκυες γυναίκες θα χάσουν μια εγκυμοσύνη (η οποία είτε θα σταματήσει είτε θα αποβληθεί). Είναι θετικό το μήνυμα ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους, τέτοιες αποβολές είναι μεμονωμένες και δεν επηρεάζουν αρνητικά την πιθανότητα μελλοντικής ολοκληρωμένης εγκυμοσύνης. Επιπλέον, είναι απίθανο μία σποραδική αποβολή να οφείλεται σε κάποια πάθηση της γυναίκας ή του συντρόφου της και με βάση αυτή τη λογική, δε χρειάζεται σε μια τέτοια περίπτωση διερεύνηση του ζευγαριού για τυχόν υποκείμενες ανωμαλίες.

Η πιθανότητα μία γυναίκα να βιώσει καθ΄έξιν αποβολές (3 ή παραπάνω διαδοχικές αποβολές) είναι πολύ μικρή. Ακόμα κι αν μια γυναίκα είχε μία ή περισσότερες προχωρημένες εγκυμοσύνες στο παρελθόν, μπορεί πάλι να υποφέρει από καθ΄έξιν αποβολές, εφόσον αυτές συνέβησαν η μία μετά την άλλη χωρίς να παρεμβαίνει καμία φυσιολογική εγκυμοσύνη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, χρειάζεται διερεύνηση του ζευγαριού για να αποκλειστούν ορισμένες παθήσεις που μπορεί να ευθύνονται επίμονα για το πρόβλημα των συνεχών αποβολών.

Πρέπει να γνωρίζετε σχετικά με τις καθ' έξιν αποβολές:

Τα αίτια των καθ΄έξιν αποβολών είναι ορμονικά, ανοσολογικά, γενετικά και ανατομικά.

Η διερεύνηση για καθ΄έξιν αποβολές διαφέρει από τη διερεύνηση για υπογονιμότητα (αν και τα δύο προβλήματα μπορεί να εμφανίζονται στις ίδιες γυναίκες).

Η διερεύνηση πιο συχνά δεν αποκαλύπτει κάποιο πρόβλημα παρά το αντίθετο.

Τα τεστ που γίνονται για καθ΄έξιν αποβολές είναι αρκετά εξειδικευμένα και, ενδεχομένως, ακριβά.

Κάποια προβλήματα, όπως τα γενετικά, δεν επιδέχονται θεραπεία προς το παρόν. Άλλα θεραπεύονται, όχι πάντα με καλά ποσοστά επιτυχίας.

Ο ρυθμισμένος σακχαρώδης διαβήτης και θυρεοειδής δεν προκαλούν καθ΄έξιν αποβολές.

Η τυφλή χορήγηση φαρμάκων, όταν τα τεστ για καθ΄έξιν αποβολές είναι φυσιολογικά, δε έχει καλά αποτελέσματα.